Maak mensen niet beperkter dan ze zijn!

Andere mensen die denken vóór iemand met een beperking; het blijft me verbazen. De begeleider die aantekeningen maakt voor een cliënt terwijl die dat prima zelf zou kunnen. Vervoer dat geregeld wordt zonder met de persoon te overleggen. De leerling die geen agenda hoeft te hebben omdat hij toch wel herinnerd wordt aan zijn rooster en afspraken…

Er wordt nog steeds van alles voor de cliënt geregeld en bedacht. Goed bedoeld, maar hoe kan je iets leren als je steeds uit de wind gehouden wordt. Wat heb je daaraan?

Zelf ben ik vanaf mijn geboorte ernstig slechtziend en vanaf mijn twaalfde vrijwel blind. Ik ben blij dat mijn ouders mij, net als mijn goedziende zus, naar de winkel stuurden voor een boodschap, mij stimuleerden mijn zaakjes zelf te regelen en mij m’n eigen keuzes lieten maken. Ze waren er altijd om mee te denken, te luisteren en te stimuleren. En ze waren eerlijk; of dit nu leuk was of niet. Ze lieten mij in mijn waarde en gaven me zo de kans me te ontwikkelen tot wie ik nu ben. Dat was niet altijd gemakkelijk,maar geldt dat niet voor elk opgroeiend mens?

Als ik terugkijk, denk ik dat dit een soort SamenZelfKunde is geweest; de methodiek waarmee we nu bij REA College Bartiméus werken. Door situaties normaal te benaderen, zaken niet uit handen te nemen en altijd eerlijk te zijn, bereidden mijn ouders mij voor op de (ongeregelde) samenleving waar ik deel van uitmaak; net als wij nu met onze cliënten doen. En daar gaat het om: niet zorgen, maar ondersteunen. Vertrouwen in het kunnen en niet anticiperen op het niet kunnen.

Ik gun dit iedereen; met en zonder beperking. Geef mensen de kans om te leren!

Marcel de Schipper,
Trajectbegeleider REA College Bartiméus

Reacties zijn gesloten.